Wednesday, October 24, 2007

Ham and Cheese Croissant: The Tale of the Pink Panda

It's rare to see a pink panda brooding over her ham and cheese croissant in the darkest corner of a Starbucks cafe. But if you happen to be there early on a Sunday morning, you must have seen her. Besides, there wasn't much of a crowd at that time.

The pink panda was staring at her croissant as if it was the first time she saw one. She stared. And stared. And stared some more before she decided to poke it with her fork. And continued on staring at it.

panda: *stare*
croissant: *can't raise an eyebrow cause it doesn't have one*
panda: wahh.. ayoko sayo.. hindi kita kakainin. hindi ganyan kalambot ang bamoo... >.<

And the pink panda went back to her brooding. She was pretending to study with her eyes fixed on an empty page of her notebook. Yes, pretending was the word. She was still ignoring the croissant in front of her until she heard her stomach growl in complaint.

panda: *stared at croissant again*
croissant: *can't roll eyes coz it doesn't have one*
panda: masarap ba ang bamboo kahit tuyo na (brown na kasi yung kulay) at tinutubuan na ng mushroom (ung ham and cheese sa gitna)...?

The panda had no choice because her stomach continued growling, and thus decided to eat the overstared croissant. Surprisingly, she found it delicious and was able to eat almost half of it before she started brooding again. She stared at nothing in particular and became teary-eyed after a while.

panda: kon-chaaaaaaaan...T.T
croissant: kainin mo na lang ako, pwede? (joke lang. hindi nmn nagsasalita ang mga croissant e. >.<)

Kon was the name of the pink panda's pet lion. It was round, yellow-orangey in color, has a wooden button for its belly button, and its head resembles a sunflower.

panda: hindi nga siya sunflower e...!! >.<

Okay, so scratch that last part. 'sunflower' is taboo around here. Anyway, the panda was still brooding and her pet lion, Kon, caused her all that grief.

[flashback]

She was about to take a trip back home to her homeland. Her things were packed, her bags ready, and she can't wait to go. She locked the door of her apartment and went on her way. But Loki, the god of mischief, decided to play a trick on her. She tripped on a rock and the keys she was was juggling on her hands went flying to the air --- and landed on a nearby swamp. The keys sank and the swamp bubbled in delight. And as if that wasn't enough, an alligator swallowed the said keys and swam away quickly.

The pink panda could just stare as all of that happened before her eyes in a split second. It wouldn't have been that big a deal until she remembered that she had left her pet lion in her apartment and locked him there with no company. She was in so much distress and she had no idea where she was actually going. Her train home was still in 10 hours. She allowed her feet to bring her anywhere and before she knew it, she was standing outside a Starbucks cafe.

[end of flashack]

The pink panda stayed there all day, brooding about her pet lion, her half-eaten croissant completely forgotten. People started to stare and throw weird glances at her but she couldn't care any less. When it was time for her to leave for the train station, she quickly dried her eyes and slowly got up from her seat. She glanced back at her croissant and started sniffing again.

panda: mas masarap pa rin ang bamboo...
croissant: *can't punch the lights out of the panda cause it doesn't have hands to egin with*


THE END

moral of the story: you can't learn anything from a nonsense story.

Sunday, October 07, 2007

Lost in Cubao


shit. natatawa na lng ako ngaun. ang bobo ko kasi e.
first time kong pumunta sa cubao na mag-isa lang. kukunin ko kasi ung ticket ko pauwi para next week. sobrang excited na kong umuwi e. hahahaha [bad trip nga lang kasi na-extend pa ung finals. hmph.]
so un nga, nag-jeep lang ako papunta dun sa bus terminal. second time ko pa lang sumakay ng jeep papunta dun pero last time kasama ko si kuya kaya ok lng. nagmamarunong kasi ako ngaun kaya sumakay na lang ako ng jeep. feeling ko kasi alam ko nmn kung saan ako bababa. hindi ko nga alam kung magkano ung pamasahe e. shit, ang loser. >.<
useless din ung patingin-tingin ko sa labas ng jeep kasi wla rin akong idea kung nasan na ako. basta inaabangan ko lang ung bus terminal. dun ako bababa e. biglang huminto ung jeep dun sa may overpass. [di ko rin alam kung saang overpass un.] bumaba ung mga pasahero. lahat sila. shit. anong gagawin ko??? bababa na rin ako? e wala pa nmn ako sa terminal e... waaahhh... no choice. bumaba na lang ako. natakot ako dun sa driver e. baka kung san nya pa ko dalhin [yuck, paranoid. haha].
1st dilemma: wala akong idea kung nasan ako. as in WALA. basta ang alam ko may overpass malapit sakin. un lng. patingin-tingin uli ako sa area. di lang ako nagpapa-obvious na nawawala ako. diretso lang ako ng lakad. akyat sa overpass. tingin-tingin uli. shiiiiit. asan na ung gateway?? [un lang ang alam kong landmark sa cubao e. hahaha] magtatanong na sana ako dun sa nagtitinda ng sunglasses kaso nahihiya ako. iniisip ko n lng maglalakad na lang ako hanggang makita ko ung gateway/farmer's plaza/ali mall. kahit alin dun. bahala na.
2nd dilemma: wla akong load. shit nmn o. ngaun pa ko nawalan ng load. actually, meron pa nmn.. P2.00. haha. kamusta nmn un. di ko rin alam kung sino ittxt ko. hindi ko rin alam kung anong ittxt ko. sasabihin kong nwawala ako sa cubao? baka pagtawanan muna ko bago ako tulungan. useless din, wala na akong pangreply sakanya e. di ko rin madescribe kung nasan na talaga ako. ayaw kong tumigil maglakad e. nakakatakot tumambay dun. baka lapitan ako ng holdupper. waahh. [shit, paranoid talga. lol] so un, naka-reserve lng ung last P2.00 ko for emergency purposes. hahaha.
3rd dilemma: hindi ako marunong tumawid ng mag-isa. takte naman. ngaun pa ko natakot tumawid. bobo talaga. parang paikot-ikot nga lng ako sa isang block kasi ayaw kung tumawid e. minsan lang ako tumatawid pag may kasabay na ko. morbid kasi ang imagination ko pag may nasasagasaan e. >.<
mga 30min din ako naglalakad sa cubao. magtataxi na sna ako kaso baka mas lalo akong iligaw nun e. wag na lng. lakad na lng ako. feeling ko pinagtitinginan na ako ng mga tao kasi naiiyak na ko. actually, natatawa ako sa stituation ko pero pagod na kasi ako. gusto ko nang umuwi. patingin-tingin na lng uli ako sa mga bulidings. nagmumukha na talaga akong nawawalang bata. lakad pa ko ng ilang steps tas pagtingin ko sa side ko --- shit!!! gateway un ah!! f***, pano ko pupunta dun?? tatawid ako?? [tingin-tingin uli sa sides.] buti na lng may kasama akong tatawid. muahahaha. konti na lng. makakapunta na rin ako sa terminal.
4th dilemma: ayokong dumaan sa may gateway/araneta center. wala, mataas ang pride ko. hindi ako dadaan dun. di ako lalapit sa mga lasallian at taga-ue na un. NO WAY. iikot n lng uli ako. so un nga.. umikot ako. mas lalo akong nawala. inabot pa ako ng 15min bago makarating sa terminal.
phew. at last. nakarating din. 5min lng nmn ako dun. nagbayad lang ako ng ticket tas umalis na ko. lakad uli papuntang gateway. ayoko na sumakay ng jeep. sa LRT na lng uli ako. mejo proud pa nmn ako sa sarili ko kasi nahanap ko ung terminal nang mag-isa. muahahaha. nakisabay uli ako sa mga tao nung tumawid sila. may dalawang guys na naglalakad sa harap ko. ang daldal. nakakainis. talo pa ko kung chumismis.
guy in dark blue: blahblahblah
guy in brown: hahaha
guy in dark blue: animo la salle! beat ateneo!
takte!! mga lasallian pala un.. T.T umiiwas nga ako sa crowd nila e. shit. ue na nga kalaban nyo, beat ateneo pa rin?? arrghh. tiningnan ko na lang sila ng masama behind their backs. bad trip e. tas biglang napalingon sa likod ung naka-dark blue na guy. shit. na-sense nya ata na masama ung tingin ko sknila. nah, who cares...
guy in dark blue: blahblahblah [may binulong dun sa isang guy]
guy in brown: blahblahblah [di ko nmn naririnig ung pinaguusapan nila e]
guy in dark blue: [tingin uli sa likod]
shit. napansin nya ata na naka-ateneo shirt ako. wahh. di ko nmn sinadya na mag-ateneo shirt ngaun. lucky shirt ko kasi un kaya ko sinuot [useless din, nwala ako e. >.<]. inignore ko n lng sila. binilisan ko n lng lakad ko tas linampasan ko sila. sabay taas ng ulo para may taray effect. wahahaha. di pa rin ako dumaan sa may araneta kahit andun na ung entrance sa gateway. punong-puno kasi ng red at green dun. christmas na christmas ang dating. haha. wala e, mataas talaga pride ko [go ateneo!! lol].
inabot uli ako ng 5min bago ko mahanap ung isa pang entrance ng gateway. phew. tatlong escalator na lng makakauwi na ko. weeee~~
at last, nakasakay rin sa LRT. wahahahaha. ang galing ko. lol. next time talaga di na ko sasakay ng jeep papuntang cubao. hindi na rin ako mag-ooffer bumili ng ticket ko pauwi. haha, ngaun lang uli ako nagkaron ng escapade na ganito. ang saya palang mawala. mejo nakaka-paranoid nga lng. hahahaha.